اینترنت، جایی برای همه

گام های دموکراسی هرگز در جامعه ای پیموده نخواهد شد، مگر اینکه شهروندان آن جامعه به دموکراسی ایمان داشته باشند و با قواعد یک جامعه ی آزاد آشنا باشند. اینترنت نیز به عنوان آزادترین جامعه ی بین المللی از این امر مستثنی نیست. اما گویا شهروندان ایرانی این جامعه ی بیکران، به برقراری نوعی استبداد پنهان در این دنیای نوساخته بی میل نیستند. نمیدانم، شاید هم این اتفاق از بی تجربگی تاریخی ما سرچشمه میگیرد. یکی از بارزترین قوانین جامعه ی مستبد، رواج لابی گری است. قانونی که نانوشته ولی در هر امر حتی کوچکی لازم الاجراست. اتفاق ناخوشایندی که همیشه استعداد و توانایی را قربانی روابط جاری میان آدم های خاص می کند. اتفاقی که در جامعه ی مجازی ما وبلاگ نویسان ایرانی نه تنها رخ داده، بلکه رو به گسترش است. به عنوان شاهدی بر این ادعا وبلاگ خودم را مثال میزنم. من سه سال و اندی است که در بلاگر وبلاگ نویس بودم. سالیانه از وبلاگ من به طور میانگین بیش از 1500 تا 1600 نفر بازدید نمیکرد. کسی حاضر به تبادل لینک با من نمی شد و بهترین مطالبی که نوشتم همیشه خالی از هر نوع کامنت و نظر خواننده ای بود. این در حالی است که در هر سایت اجتماعی که عضو بودم لینک وبلاگم را قرار داده و پس از هر پست جدیدی از طریق توییتر و بلاگرولینگ آپ شدن وبلاگم را به اطلاع همه می رساندم. و شگفتا که پس از ساختن این وبلاگ جدید و تلاش یکی از دوستان برای لابی گری در میان دیگر وبلاگنویسان نه تنها در عرض چند روز آمار ویزیتورها به 566 نفر رسید بلکه حتی همان پست های اولیه چندین کامنت دریافت کرد به اضافه ی دو درخواست تبادل لینک. و سوال اینجاست، آیا اگر این دوست گرامی با بنده دوست نبود، هرگز چنین اتفاقی می افتاد؟ و حرف آخر اینکه آیا بهتر نیست به جای لابی گری برای بالا و پایین کشیدن لینک های هم، در شرایطی برابر امکان شنیده شدن حرف های همه را فراهم کنیم؟